Детска Психологија

Како децата со аутизам учат најдобро - Методи на учење кај деца со аутизам

Преглед на методи преку кои децата дијгнозирани со аутизам најуспешно учат.

Ана Марија Павлова | 14-Dec-2022

Како децата со аутизам учат најдобро - Методи на учење кај деца со аутизам

Најновите студии покажуваат дека децата со аутизам учат поинаку од нивните врсници кои не се аутистични. На децата кои се дијагностицирани со аутизам им е тешко да се фокусираат на еден стимул во дадено време. Тие се главно визуелни ученици, кои стекнуваат знаење од она што им е претставено во јасни, поедноставени упатства. Ова истражување има за цел да ги открие најдобрите методи за подучување на децата со аутизам, на начин на кој тие би стекнале долгорочно знаење и би стекнале вештини за фокусирање. Во овој труд се истражени два методи. Првиот е визуелен, како на пример преку слики, флеш картички, распореди, а вториот е метод на однесување, односно учење преку менување на сопственото однесување, негово анализирање и сл.

 

Преглед на литература 

Водени од популарното верување дека децата со аутизам се визуелни ученици, Гаги, Б. и Рао, С. (2006) истражиле како различните визуелни знаци како што се распоредите, листите за проверка и други можат да помогнат во процесот на учење. Тие откриле дека визуелните знаци се еден од најдобрите начини за децата со аутизам да постигнат краткорочни цели и да стекнат долгорочно знаење. Овие се покажале како најефикасни во одржувањето на редот и постојаноста што на децата со аутизам очајно им била потребна за да ја разберат својата околина. Децата со аутизам обично тешко се сеќаваат како треба да се извршат задачите по организиран редослед. Поради оваа причина, цртањето слика на задачата што треба да ја завршат, или едноставно пишувањето инструкции може да биде најефикасен начин да им се помогне во процесот на учење.

Друга студија направена од Кристи, М. и сор. (2002) истражила како системот за комуникација со размена на слики (PECS) им помага на децата со аутизам во нивната комуникација, говор и однесување. Откако ги запознале децата со системот на слики и ги научиле како да го користат, истражувачите откриле дека децата почнале да развиваат подобро разбирање за тоа како да се однесуваат. Нивното „проблематично“ однесување било намалено и иако користеле систем на слика за комуникација, говорот на децата исто така се развил во процесот.

Тие, исто така, добиле повеќе увид во тоа како да побараат работи што им се потребни и како да одговорат кога ќе им биде поставено прашање. Оваа студија дополнително открива дека на децата со аутизам им е потребна визуелна поддршка во нивниот процес на учење.

Williams, C. et al (2002) биле заинтересирани за времето на читање на децата со аутизам и дали тоа се разликува кога било претставено во печатена форма во споредба со екран. Знаејќи дека аутистичните деца ги забележуваат повеќето знаци во нивната околина, истражувачите претпоставиле дека читањето од екранот ќе им помогне бидејќи би било помалку стимулирачко и би го зголемило нивниот фокус. Студијата била направена на тој начин што по завршувањето на читањето во експерименталната група, детето потоа било префрлено во контролната група за на крајот да се споредат резултатите. Пронаоѓањата откриле дека децата навистина повеќе се фокусирале на читањето кога тоа било на екран, придружено со визуелна и аудитивна поддршка, наместо кога е претставено во печатена форма. Учесниците можеле повеќе да се фокусираат на задачата кога немало надворешно одвлекување на вниманието, па дури и успеале соодветно да ги гестикулираат своите потреби на истражувачот. Оваа студија сугерира дека кај децата со аутизам најдобро е да се минимизираат дистракциите и да им се даде една јасно зацртана задача. Ова е причината зошто им било полесно да се фокусираат на екран каде што инструкциите се претставени јасно, едно по едно, наместо книга исполнета со сите информации однапред.

Другиот метод што треба да се користи кога се подучуваат децата со аутизам е методот на промена на однесувањето. Со овој метод, еден или повеќе возрасни активно се ангажираат во намалување на негативното однесување на детето и зголемување на однесувањето за учење.

Познато е дека децата на кои им е дијагностициран аутизам се впуштаат во многу ирационално, ритуално однесување. Koegel, L. и Covert, A. (1972) ги истражувале овие типови на однесувања подлабоко, сакајќи да разберат дали децата ќе научат поефикасно кога возрасен ќе ги принуди да го потиснат повторувачкото однесување.

Истражувачите извршиле експеримент со три деца со аутизам. Нивните резултати сугерираат дека навистина, децата со аутизам стекнуваат повеќе знаење многу полесно кога не се препуштаат на „самостимулирачко“ однесување. Со оглед на тоа што ритуалистичкото однесување било повторувачко и често им наштетувало на децата, кога истите биле потиснати, децата можеле поостро да се фокусираат на задачата.

Во слична студија, Lovaas, O. (1987) изјавил дека аутистичните деца не учат од својата околина на ист начин како што тоа го прават другите деца без аутизам. Поради ова, авторот предложил третман на однесување, кој трае две години. Третманот би им помогнал на децата да го подобрат својот говор, да ги изразат своите емоции и да го минимизираат ритуалистичкото однесување. Истражувачите не само што биле вклучени во третманот како обучувачи, туку и инсистирале повеќето возрасни во животот на децата да учествуваат. Речиси секој ден за две години, родителите, наставниците, тренерите вежбале со децата. Активностите како читање, зборување, пишување биле дел од третманот. Третманот имал за цел да го забрза развојот на децата со аутизам, така што кога ќе почнат на училиште, тие да можат да учествуваат во учењето заедно со децата без ментални растројства. Сепак, студијата не забележала значително подобрување во стекнувањето знаења на децата по третманот, што би сугерирало дека тоа не е помеѓу најсоодветните методи за деца дијагностицирани со аутизам.

Истражувањето на Џордан и Пауел (1990) сугерира уште еден интересен метод за подобрување на социјалните и когнитивни вештини кај децата со аутизам. Истражувачите предлагаат дека учењето на децата да го снимаат и анализираат сопственото однесување може да им помогне да го подобрат. Еден вид метакогниција што се користи за да се поправи и укори себеси. Со стекнување на такви вештини, децата ќе можат да го следат нивниот напредок и да ги забележат нивните потреби.

Ако ги научите да размислуваат за сопственото размислување, тоа исто така ќе го поттикне детето да биде повнимателно на своето однесување и да утврди дали тоа што го прави е правилно или погрешно. Сепак, Egel, A. et al (1981) направиле спротивна студија на она што генерално се верува за децата со аутизам. Тие гледале како моделирањето на децата без попреченост од врсници ќе влијае на оние на кои им е дијагностициран аутизам. Резултатите откриле голема промена во однесувањето, покажувајќи дека децата со аутизам навистина учат од својата околина. Децата со аутизам и по прекинување на процесот на имитација, сеуште ги покажувале новонаучените манири. Оваа студија докажува дека децата со аутизам се способни да го разликуваат правилното од погрешното однесување.

Се верува дека методите истражени во оваа студија се најефикасните за помош на децата со аутизам во процесот на учење. Постојат многу повеќе начини на кои тие можат да се користат и да се извршат. Меѓутоа, по примената на методите и евидентирањето на резултатите, очигледно е дека децата со аутизам најдобро учат користејќи визуелни и бихејвиорални методи.

 

;

Можеби ќе те интересира

payment-methods